Motivation – Κίνητρα

«Νιώθω,πιστεύω,άρα μου συμβαίνει!»

Posted on

Ένα εκπληκτικό γράμμα έγραψε στη μαμά της η Αυστραλή συγγραφέας Kasey Edwards θέλοντας να της εξηγήσει πόσο λάθος έκανε όταν μια μέρα της είπε ότι είναι χοντρή, άσχημη και…απαίσια.

Αγαπητή Μαμά,

Ήμουν 7 χρονών όταν ανακάλυψα ότι είσαι χοντρή, άσχημη και απαίσια. Μέχρι τότε πίστευα ότι είσαι πανέμορφη, με όλη την έννοια της λέξης. Θυμάμαι να ξεφυλλίζω το παλιό σου φωτογραφικό άλμπουμ και να χαζεύω τις φωτογραφίες που στεκόσουν στο κατάστρωμα του πλοίου. Φορούσες ένα άσπρο strapless μαγιό και φαινόσουν τόσο λαμπερή, σαν μία σταρ του σινεμά. Όταν έβρισκα την ευκαιρία έβγαζα αυτό το μαγιό που είχες κρυμμένο στο τελευταίο σου συρτάρι και φανταζόμουν τη στιγμή που θα ήμουν αρκετά μεγάλη για να το φορέσω. Τη στιγμή που θα ήμουν σαν και εσένα.

Όμως όλα αυτά άλλαξαν,όταν ένα βράδυ που ετοιμαζόμασταν για ένα πάρτι μου είπες: «Κοίταξε πώς είσαι, τόσο αδύνατη και όμορφη. Και κοίτα εμένα, χοντρή, άσχημη και απαίσια».

Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι εννοούσες.

«Δεν είσαι χοντρή», είπα με ειλικρίνεια και αφέλεια και εσύ μου απάντησες:

«Ναι, αγάπη μου, είμαι και πάντα ήμουν χοντρή. Ακόμα και όταν ήμουν μωρό».

Τις μέρες που ακολούθησαν έγιναν ορισμένες επώδυνες αποκαλύψεις που διαμόρφωσαν ολόκληρη τη ζωή μου. Έμαθα ότι:

1. Λογικά όντως είσαι χοντρή, γιατί οι μαμάδες δεν λένε ποτέ ψέματα.
2. Το να είσαι χοντρή αυτόματα σημαίνει ότι είσαι άσχημη και απαίσια.
3. Όταν μεγαλώσω θα σου μοιάζω και συνεπώς θα δείχνω και εγώ χοντρή, άσχημη και απαίσια.

Χρόνια αργότερα, επανέφερα στη μνήμη μου αυτή τη συζήτηση και τις εκατοντάδες συζητήσεις που ακολούθησαν σχετικά με εσένα και τον τρόπο που νιώθεις. Ανάξια, ανασφαλής και καθόλου γοητευτική. Γιατί, σαν πρότυπο που ήσουν με έμαθες να πιστεύω το ίδιο πράγμα για τον εαυτό μου.

Με κάθε γκριμάτσα που έπαιρνες κοιτάζοντας τον εαυτό σου στον καθρέφτη, με κάθε νέα θαυματουργή δίαιτα που θα άλλαζε τη ζωή σου και με κάθε μπουκιά που έτρωγες γεμάτη ενοχές, μου μάθαινες ότι οι γυναίκες πρέπει να είναι αδύνατες για να αξίζουν. Και ότι η μεγαλύτερη συνεισφορά τους στον κόσμο είναι η φυσική τους ομορφιά.

Όπως και εσύ, πέρασα όλη μου τη ζωή νιώθοντας χοντρή. Από πότε, το να νιώθεις χοντρός, έγινε συναίσθημα; Και επειδή ακριβώς πίστευα ότι ήμουν χοντρή, ήξερα ότι δεν είμαι αρκετά καλή.

Αλλά τώρα που μεγάλωσα και έγινα μητέρα ξέρω ότι το να σε κατηγορώ για το μίσος που νιώθω για το σώμα μου είναι άδικο και δεν βοηθάει σε τίποτα. Τώρα καταλαβαίνω ότι και εσύ η ίδια είσαι το προϊόν μιας γενιάς γυναικών που έμαθαν να μισούν τον εαυτό τους.

Δες το παράδειγμα που σου έδωσε η γιαγιά. Έκανε δίαιτα κάθε μέρα της ζωής της μέχρι που πέθανε στα 79 της χρόνια. Συνήθιζε να βάζει make up για να πάει μέχρι το γραμματοκιβώτιο με το φόβο ότι κάποιος θα δει το αμακιγιάριστο πρόσωπό της.

Θυμάμαι τη δήθεν απάντηση συμπόνοιας όταν της ανακοίνωσες ότι ο μπαμπάς σε άφησε για άλλη γυναίκα. Το πρώτο της σχόλιο ήταν: «Δεν καταλαβαίνω γιατί να σε παρατήσει. Φροντίζεις τον εαυτό σου, φοράς κραγιόν. Μπορεί να έχεις παραπάνω κιλά, αλλά όχι τόσα πολλά».

Ούτε όμως ο μπαμπάς φρόντισε να καταπραΰνει το βασανιστήριο που περνούσες με την εικόνα σου, πριν φύγει. «Για το Θεό, Jan», τον άκουσα να λέει. «Δεν είναι δύσκολο. Αν θες να χάσεις βάρος, τρώγε λιγότερο».

Το βράδυ στο δείπνο, σε είδα να κάνεις πράξη τη συμβουλή του μπαμπά για το πώς να χάσεις βάρος. Είχες ετοιμάσει chow mein. Τα πιάτα όλων μας ήταν φυσιολογικά εκτός από το δικό σου. Το δικό σου ήταν ένα πολύ μικρό πιατάκι.

Κάθισες μπροστά από την αξιολύπητη μερίδα σου και δάκρυα άρχισαν να κυλούν στο πρόσωπό σου. Όμως δεν είπα τίποτα. Όλοι φάγαμε το δείπνο μας σιωπηρά. Κανείς δεν σε παρηγόρησε. Κανείς δεν σου είπε να σταματήσεις να είσαι γελοία και να βάλεις μια σωστή μερίδα φαγητό. Κανείς δεν σου είπε ότι είσαι αγαπητή και αρκετή, όπως ακριβώς είσαι. Τα επιτεύγματά σου, η αξία σου σαν δασκάλα παιδιών με ειδικές ανάγκες και η αφοσίωσή σου στα τρία σου παιδιά έμοιαζαν ασήμαντα μπροστά στα εκατοστά που αδυνατούσες να χάσεις από τη μέση σου.

Η απελπισία σου μου ράγισε την καρδιά. Και με συγχωρείς που δεν σε υπερασπίστηκα. Δεν σε υπερασπίστηκα γιατί μου είχαν μάθει ότι ήταν δικό σου λάθος που ήσουν παχιά. Μέχρι και τον μπαμπά είχα ακούσει να λέει ότι το να χάσεις βάρος είναι μία απλή διαδικασία. Το μάθημα που είχα πάρει ήταν ότι δεν άξιζες επιπλέον φαγητό ή συμπόνοια.

Αλλά ήμουν λάθος, μαμά. Τώρα καταλαβαίνω πώς είναι να μεγαλώνεις μέσα σε μία κοινωνία που σου λέει ότι η ομορφιά είναι το παν και την ίδια ώρα θέτει ένα στάνταρντ ομορφιάς που είναι εκτός των δυνατοτήτων σου. Επίσης, τώρα καταλαβαίνω πόσο επώδυνο είναι να μην εξωτερικεύεις αυτά τα μηνύματα. Γίναμε οι φρουροί της ίδιας της φυλακής μας και τιμωρηθήκαμε για την αποτυχία μας να κρατήσουμε τις ισορροπίες. Κανείς δεν είναι πιο σκληρός με εμάς, από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αλλά αυτή η τρέλα πρέπει να σταματήσει, μαμά. Πρέπει να σταματήσει με εσένα, με εμένα και πρέπει να σταματήσει τώρα. Αξίζουμε κάτι καλύτερο από το να καταστρέφουμε τη μέρα μας με άσχημες σκέψεις για το σώμα μας, ελπίζοντας να ήμασταν κάποιες άλλες.

Και πλέον, αυτό δεν αφορά μόνο εμένα και εσένα. Αφορά και τη Violet. Η εγγονή σου είναι μόνο τριών χρονών και δεν θέλω το μίσος σου για το σώμα σου να την διαπεράσει, να διαλύσει την ευτυχία της, την αυτοπεποίθησή της και τις δυνατότητές της. Δεν θέλω η Violet να πιστέψει ότι η ομορφιά της είναι το πιο δυνατό χαρακτηριστικό της. Ότι αυτό θα καθορίσει την αξία της στον κόσμο. Πρέπει να είμαστε τα καλύτερα πρότυπα για τη Violet. Πρέπει να της δείξουμε με τα λόγια και τις πράξεις μας ότι οι γυναίκες είμαστε αρκετές, όπως ακριβώς είμαστε. Αλλά για να μας πιστέψει εκείνη, πρέπει πρώτα να πιστέψουμε τους εαυτούς μας.

Όσο μεγαλώνουμε, βλέπουμε να χάνονται αγαπημένα πρόσωπα σε ατυχήματα και ασθένειες. Ο θάνατός τους πάντα θα είναι τραγικός και ξαφνικός. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι και τα αγαπημένα τους πρόσωπα θα έδιναν τα πάντα για να έχουν ένα υγιές σώμα. Ένα σώμα που θα τους επέτρεπε να ζήσουν λίγο παραπάνω. Δεν θα τους ένοιαζαν τα μεγάλα μπούτια, ούτε οι μαύροι κύκλοι. Θα ήταν ένα υγιές και επομένως τέλειο σώμα.

Γιατί το σώμα σου είναι τέλειο. Σου επιτρέπει να κατακτήσεις τους πάντες με το χαμόγελο και το γέλιο σου. Σου επιτρέπει να τυλίξεις την Violet στην αγκαλιά σου και να τη ζουλήξεις μέχρι να την πιάσει νευρικό γέλιο. Κάθε λεπτό που περνάμε ανησυχώντας για τα φυσικά ελαττώματά μας είναι ένα πεταμένο λεπτό, ένα πολύτιμο κομμάτι της ζωής μας που ποτέ δεν θα μας επιστραφεί.

Ας τιμήσουμε και ας σεβαστούμε τα σώματά μας γι αυτά που μπορούν να κάνουν αντί να τα μισούμε για το πώς φαίνονται. Ας εστιάσουμε στο πώς μπορούμε να είμαστε υγιείς και δραστήριοι, ας αφήσουμε το βάρος μας να πάει εκεί που μπορεί και να κάνουμε παρελθόν το μίσος που νιώθουμε γι αυτό.

Όταν κοίταξα εκείνη τη φωτογραφία που φορούσες το άσπρο μαγιό σου, τα αθώα μου μάτια είδαν την αλήθεια. Είδα αγάπη χωρίς όρους, ομορφιά και σοφία. Είδα τη μαμά μου.

Με αγάπη,

Kasey

ReBlog : Πηγή : http://www.followme.gr/paidi-mama-paidi/article/1442/otan-i-mama-moy-eipe-oti-einai-hontri#at_pco=tst-1.0&at_si=552eb7c22d97

Advertisements

Διατροφή και Οικογένεια

Posted on Updated on

Στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης θα πραγματοποιηθεί ομιλία και συζήτηση για τη Διατροφή μέσα στην οικογένεια. Ο σκοπός της ομιλίας είναι

-να καθοριστεί ο ρόλος των ενηλίκων στη διατροφική συμπεριφορά

– η σχέση μας με το φαγητό,

-πως επηρεάζονται τα μέλη της οικογένειας από τις καθημερινές πρακτικές σίτισης ,

-η αναγνώριση συμπτωμάτων που οδηγούν σε λανθασμένες αντιλήψεις ή διαταραχές στον τρόπο που τρεφόμαστε,

-η ενημέρωση και η σωστή καθοδήγηση στις επιλογές των τροφίμων και γευμάτων.

Η ομιλία απευθύνεται σε όλους, μικρούς και μεγάλους . Είναι χρήσιμο να έχετε μαζί σας μολύβι/στυλό και τετράδιο, για να κρατήσετε σημειώσεις .

Μπορείτε να στείλετε τις ερωτήσεις  σας στο email : patzaroula@yahoo.gr

Η εισηγήτρια Τόνια Ζηλιαναίου, είναι  διατροφολόγος και personal trainer (προσωπική γυμνάστρια) με 13 χρόνια εμπειρίας στο χώρο της διατροφής και της άσκησης.  Ειδικεύεται στη σύνταξη διαιτολογίων σε υγιή άτομα μετά από την αντίστοιχη σωματική ανάλυση με σκοπό τη διαχείριση του βάρους τους (αύξηση ,μείωση ή διατήρηση του σωματικού βάρους ) και την επίτευξη καλύτερης φυσικής κατάστασης  με εξατομικευμένα ασκησιολόγια. Επίσης, βοηθά τους πελάτες της μέσω της μεθόδου “wellness coaching” για να καταφέρουν τους στόχους τους και να διατηρήσουν  το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Θα χαρώ να σας δω όλους από κοντά! Είναι πολύ καλή ευκαιρία να γνωριστούμε!!!

Κράτα το

WWF Ελλάδας (πρόγραμμα εκπαίδευσης)

Posted on Updated on

WWF Ελλάς – Δεν πετάω φαγητό! from food.wwf.gr on Vimeo.

Το εκπαιδευτικό υλικό του προγράμματος «Υγιή παιδιά, υγιής πλανήτης», έχει λάβει έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας. Το πρόγραμμα υλοποιείται στο πλαίσιο της

«WWF Καλύτερη Ζωή».

Μεγάλος δωρητής του προγράμματος είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, υποστηρικτής το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση κι επιστημονικός συνεργάτης το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο.

Όλες οι στατιστικές δείχνουν ότι τα παιδιά στην Ελλάδα απομακρύνονται από τη μεσογειακή διατροφή. Άλλες στατιστικές δείχνουν πως οι φυσικοί πόροι που απαιτούνται για την παραγωγή τροφίμων εξαντλούνται με ταχύτατους ρυθμούς.

Πηγή : Ρίξε μία ματιά στο σύνδεσμο : http://food.wwf.gr/about

 

Από έναν φίλο life coach…

Posted on Updated on

​(scroll down for english)

O Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες.  Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του.

Σας συστήνω να τη διαβάσετε, καθώς πρόκειται για ένα πραγματικά συγκινητικό κείμενο γραμμένο από έναν από τους λαμπρότερους λατινοαμερικανούς συγγραφείς του αιώνα που μας πέρασε.
«Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.»

Gabriel Garcia Marcelas has retired from public life for health reasons: lymph node cancer. His condition seems to be getting worse day by day. The following farewell letter was sent by the writer to his friends.
I recommend that you read it, as it is a really touching text written by one of the brightest Latin American writers of this century.


«I would give value to things, not for what they deserve, but for what they mean. I would sleep a little, I would dream more, because for every minute we close our eyes, we lose sixty seconds of light. I would continue when the others stopped, I would wake up when the others were asleep. I would hear when the others were talking and how much I would enjoy a nice chocolate ice cream!

If God gave me a bit of life, I would climb, I would lie down in the sun, leaving not only my body but my soul. God, if I could, I would write my hate on the ice and I would expect the sun to come out. I would paint a dream of Van Gogh on the stars a Benedetti poem, and a Serrat song would be the serrate that I would give to the moon. I would roasted with my tears the roses, to feel the pain of their thorns and the reddish kiss of their petals …

God, if I had a lifetime … I would not let it pass one day without telling people that I love, that I love them. I would make every man and woman believe that they are my dear ones and I would live in love with love.

I would show people how wrong they are to think they stop falling in love when they get older without realizing they get older when they fall in love! I would give my little child wings, but I would let her learn to fly alone. In the old days I would show that death does not bring him old age but oblivion. I learned so much from you, the people … I learned that everyone wants to live on the top of the mountain without knowing that true happiness lies in the way you descend the steep slope. I learned that when the newborn tightens his palm for the first time, his father’s finger captures him forever. I found out that man is entitled to look at the other from above only when he has to help him get up. There are so many things I could learn from you, but they will not really serve much, because when they keep me locked in this suitcase, unfortunately I will die.

Always say what you feel and always do what you think. If I knew that today would be the last time I would see you sleep, I would hug you tightly and pray to the Lord to be able to become the guardian of your soul. If I knew it would be the last time I’d see you come out of the door, I would hug you and give you a kiss and I would yell again to give you more. If I knew this would be the last time I’d listen to your voice, I would record your every word so I can hear it again and again. If I knew these would be the last moments I saw you, I would say «I love you» and you will not assume, stupidly, that you already know it. There is always a tomorrow and life gives us other opportunities to do things as we should, but if I’m wrong and we only stay today, I would like to tell you how much I love you and that I will never forget you .

Tomorrow has not been secured by anyone, whether young or old. Today it may be the last time you see the people you love. So do not wait any longer, do it today, because if tomorrow never comes, you will surely regret the day that you did not take time for a smile, a hug, a kiss and you were too busy to do one last thing wish. Keep them close to you, tell them how much you need them, love them and bring them well, find time to say «sorry», «forgive me», «please», «thank you» and all the words of love how do you know. No one will remember you about your hidden thoughts. Ask the Lord for strength and wisdom to express them. Show your friends what they mean for you. «

AQUA Fitness

Posted on Updated on

(scroll down for english)

Aqua Fitness ή αλλιώς αερόβια άσκηση μέσα στο νερό!

▶ Aula de Hidroginástica / AquaFitness Class Original – YouTube

Δεν είναι νέα μόδα αλλά κάθε καλοκαίρι εμφανίζεται ως απόλυτη τάση για κάθε αθλούμενο. Το κολύμπι σαν άσκηση αποτελεί τον καλύτερο τρόπο εκγύμνασης για το σώμα χωρίς ποτέ να έχουν αναφερθεί τραυματισμοί ή οποιαδήποτε μορφή  κάκωσης, διότι προστατεύεται το σώμα απο την πίεση του νερού.

Αν όμως απλά «τσαλαβουτάς» ,τότε δεν μιλάμε για άθληση αλλά για παιχνίδι. Καλό θα ήταν να ξεκινάμε με κολύμβηση σε απόσταση κάποιων μέτρων και έπειτα το παιχνίδι να μας χαλαρώνει ή να μας διασκεδάζει μετά την προπόνησή μας.

Η πισίνα είναι ιδανική για κάθε προπόνηση λόγω σταθερού εδάφους, αλλά στην θάλασσα επικρατεί ο νόμος της άνωσης λόγω διαφορετικής σύστασης του νερού. Διαλέγεις και ξεκινάς τις προπονήσεις άμεσα. Μην περιμένεις μόνο όταν όλες οι συνθήκες είναι ιδανικές ,διότι το καλοκαιράκι είναι σύντομο.

Για να πάρεις κάποιες ιδέες που θα εφαρμόσεις στο δικό σου πρόγραμμα άθλησης  μπορείς να αφιερώσεις λίγο χρόνο να κοιτάξεις το παραπάνω βίντεο.

It is not new fashion but every summer it appears as an absolute trend for every athlete. Swimming as exercise is the best exercise for the body without ever having reported any injuries or any form of injury because it protects the body from water pressure.

But if you just «shuffle», then we are not talking about sports but about playing. It is a good idea to start swimming with a few measures and then play to relax or entertain us after our training.

The swimming pool is ideal for any training due to stable ground, but at sea the law of buoyancy prevails due to different water composition. You pick and start the workouts immediately. Do not expect only when all conditions are ideal, because the summer is short.

To get some ideas to apply to your own sports program you can devote some time to looking at the video above.

 

Απώλεια…Life Strategy by Marina Psiloutsikou

Posted on Updated on

Για το φόβο της αποτυχίας, έχω γράψει κι έχω μιλήσει πολλές φορές. Αυτόν που σε εμποδίζει να ξεκινήσεις την προσπάθεια και αποκλείει κάθε πιθανότητα να πετύχεις. Τον φόβο που εκφράζεται ως άλλοθι. «Αν ήθελα, θα το είχα κάνει..». «Αν προσπαθούσα, θα το έκανα…». «Αν είχα ξεκινήσει νωρίτερα, θα ήταν αλλιώς..». Όλα αυτά τα «αν» που […]

via Απώλεια… — Life Strategy

Η αρθρογράφος έγραψε : «Αν συνειδητά το “αδιάφορο” είναι η επιλογή σας, εμένα μου περισσεύει.» Και θα συμφωνήσω..

Κινηματογράφο ή φαγητό;

Posted on

Τι προτιμάς σήμερα; Κινηματογράφο ή φαγητό; Εμείς σου έχουμε ετοιμάσει ένα αφιέρωμα που συνδυάζει και τα δύο.

Όταν κανείς αναφέρεται σε «φαγητό στον κινηματογράφο» συνήθως εννοεί τα ποπ κορν και τα πατατάκια που αγοράζουμε από πωλητήριο λίγο πριν μπούμε στην αίθουσα. Τι συμβαίνει όμως με το φαγητό μέσα στην ταινία; Πώς ο κάθε σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το φαγητό για την εξέλιξη της πλοκής; Τι διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στη χρήση του φαγητού στις αρχές του κινηματογράφου και στη χρήση του σήμερα;

Ένας καλός τρόπος να μάθει κανείς μια γλώσσα είναι μέσα από τις ταινίες και την τηλεόραση. Η κουζίνα και το φαγητό είναι σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς μιας χώρας. Στον παλαιό ελληνικό κινηματογράφο το φαγητό συνήθως παίζει υποστηρικτικό ρόλο, αναδεικνύοντας την κοινωνική θέση του ήρωα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η «Μοντέρνα Σταχτοπούτα», ιδιαίτερα η σκηνή όπου τηγανίζει πατάτες η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Τέτοιες σκηνές στον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο δείχνουν τι είχε το ελληνικό τραπέζι εκείνες τις εποχές. Φακές, ρεβίθια, φασολάδα, γίγαντες είναι το φαγητό της οικογένειας. Το φτωχό τραπέζι υπογραμμίζει στην ταινία το θέμα της ανεργίας, της έλλειψης φαγητού, της αναγκαιότητας για μετανάστευση.

Αντίστοιχα το πλούσιο πρωινό, το ψάρι, τα μεγάλα πάρτι, είναι για εκείνους που έχουν οικονομική άνεση, όπως δείχνει η ταινία «Ο Τρελός τα ΄χει 400» με το Λάμπρο Κωσταντάρα ή Λάμπρο Λαμπρέτα. Τα τραπέζια στην ταινία περιλαμβάνουν από όσπρια, ζαμπόν, γιουβαρλάκια, μέχρι προφιτερόλ και κανταΐφι. Τα μεγαλοαστικά σπίτια έχουν υπηρέτριες που ασχολούνται με το μαγείρεμα, και πολλές φόρες το θέμα του φαγητού είναι κι αντικείμενο διακωμώδησης της ψευτοαριστοκρατίας.

Μπορούμε λοιπόν να αντλήσουμε πολλές πληροφορίες σχετικά με την διατροφή της εποχής, γεγονός που δεν ισχύει και τόσο στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Ο φορμαλισμός σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση που επικρατεί στη σύγχρονη εποχή οδηγεί σε μείωση –ή αφαίρεση- του έντονου παραδοσιακού στοιχείου.

Πολύτικη κουζίνα!

Η νέο-φορμαλιστική προσέγγιση της θεωρίας του κινηματογράφου μετατρέπει τον θεατή σε ενεργό δέκτη της ταινίας. Κάθε κάδρο είναι προσεκτικά οργανωμένο έτσι ώστε τα αντικείμενα να έχουν το δικό τους ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Το φαγητό δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα αυτό. Ένας από τους πιο γνωστούς φορμαλιστές που χρησιμοποίησε το φαγητό ως σύμβολο είναι ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Άιζενσταϊν. Στην ταινία του «Θωρηκτό Ποτέμκιν» η εξέγερση ξεκινάει από τα σκουλήκια που εμφανίζονται στο ψωμί. Στον αμερικάνικο κινηματογράφο ένας από τους πιο γνωστούς σκηνοθέτες που δίνουν μεγάλη σημασία στη χρήση του φαγητού είναι ο Κουέντιν Ταραντίνο. Έχει παρατηρηθεί ότι στις ταινίες του Ταραντίνο αυτός που τρώει είναι πάντα ο πιο δυνατός. Ταυτίζει λοιπόν το φαγητό με την εξουσία.

Διάβασε περισσότερα στο original άρθρο :

http://solomon.gr/project/i-simasia-tis-kouzinas-ston-kinimatografo/?lang=el

Or in English klik here : http://solomon.gr/project/cuisines-meaning-in-cinema/

Συντάκτριες οι Μαίρη Μπουλή & Άννα Μιρόνοβα

Λίγα λόγια για το Solomon!

» Το Solomon είναι μία κοινότητα ανθρώπων με διαφορετικά backgrounds, όπου μέσα από τα media στοχεύει να προσφέρει μία εναλλακτική οπτική της τοπικής κοινωνίας, πιο λειτουργική για όλα τα μέλη της.»

cc