Κινηματογράφο ή φαγητό;

Posted on

Τι προτιμάς σήμερα; Κινηματογράφο ή φαγητό; Εμείς σου έχουμε ετοιμάσει ένα αφιέρωμα που συνδυάζει και τα δύο.

Όταν κανείς αναφέρεται σε «φαγητό στον κινηματογράφο» συνήθως εννοεί τα ποπ κορν και τα πατατάκια που αγοράζουμε από πωλητήριο λίγο πριν μπούμε στην αίθουσα. Τι συμβαίνει όμως με το φαγητό μέσα στην ταινία; Πώς ο κάθε σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το φαγητό για την εξέλιξη της πλοκής; Τι διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στη χρήση του φαγητού στις αρχές του κινηματογράφου και στη χρήση του σήμερα;

Ένας καλός τρόπος να μάθει κανείς μια γλώσσα είναι μέσα από τις ταινίες και την τηλεόραση. Η κουζίνα και το φαγητό είναι σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς μιας χώρας. Στον παλαιό ελληνικό κινηματογράφο το φαγητό συνήθως παίζει υποστηρικτικό ρόλο, αναδεικνύοντας την κοινωνική θέση του ήρωα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η «Μοντέρνα Σταχτοπούτα», ιδιαίτερα η σκηνή όπου τηγανίζει πατάτες η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Τέτοιες σκηνές στον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο δείχνουν τι είχε το ελληνικό τραπέζι εκείνες τις εποχές. Φακές, ρεβίθια, φασολάδα, γίγαντες είναι το φαγητό της οικογένειας. Το φτωχό τραπέζι υπογραμμίζει στην ταινία το θέμα της ανεργίας, της έλλειψης φαγητού, της αναγκαιότητας για μετανάστευση.

Αντίστοιχα το πλούσιο πρωινό, το ψάρι, τα μεγάλα πάρτι, είναι για εκείνους που έχουν οικονομική άνεση, όπως δείχνει η ταινία «Ο Τρελός τα ΄χει 400» με το Λάμπρο Κωσταντάρα ή Λάμπρο Λαμπρέτα. Τα τραπέζια στην ταινία περιλαμβάνουν από όσπρια, ζαμπόν, γιουβαρλάκια, μέχρι προφιτερόλ και κανταΐφι. Τα μεγαλοαστικά σπίτια έχουν υπηρέτριες που ασχολούνται με το μαγείρεμα, και πολλές φόρες το θέμα του φαγητού είναι κι αντικείμενο διακωμώδησης της ψευτοαριστοκρατίας.

Μπορούμε λοιπόν να αντλήσουμε πολλές πληροφορίες σχετικά με την διατροφή της εποχής, γεγονός που δεν ισχύει και τόσο στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Ο φορμαλισμός σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση που επικρατεί στη σύγχρονη εποχή οδηγεί σε μείωση –ή αφαίρεση- του έντονου παραδοσιακού στοιχείου.

Πολύτικη κουζίνα!

Η νέο-φορμαλιστική προσέγγιση της θεωρίας του κινηματογράφου μετατρέπει τον θεατή σε ενεργό δέκτη της ταινίας. Κάθε κάδρο είναι προσεκτικά οργανωμένο έτσι ώστε τα αντικείμενα να έχουν το δικό τους ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Το φαγητό δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα αυτό. Ένας από τους πιο γνωστούς φορμαλιστές που χρησιμοποίησε το φαγητό ως σύμβολο είναι ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Άιζενσταϊν. Στην ταινία του «Θωρηκτό Ποτέμκιν» η εξέγερση ξεκινάει από τα σκουλήκια που εμφανίζονται στο ψωμί. Στον αμερικάνικο κινηματογράφο ένας από τους πιο γνωστούς σκηνοθέτες που δίνουν μεγάλη σημασία στη χρήση του φαγητού είναι ο Κουέντιν Ταραντίνο. Έχει παρατηρηθεί ότι στις ταινίες του Ταραντίνο αυτός που τρώει είναι πάντα ο πιο δυνατός. Ταυτίζει λοιπόν το φαγητό με την εξουσία.

Διάβασε περισσότερα στο original άρθρο :

http://solomon.gr/project/i-simasia-tis-kouzinas-ston-kinimatografo/?lang=el

Or in English klik here : http://solomon.gr/project/cuisines-meaning-in-cinema/

Συντάκτριες οι Μαίρη Μπουλή & Άννα Μιρόνοβα

Λίγα λόγια για το Solomon!

» Το Solomon είναι μία κοινότητα ανθρώπων με διαφορετικά backgrounds, όπου μέσα από τα media στοχεύει να προσφέρει μία εναλλακτική οπτική της τοπικής κοινωνίας, πιο λειτουργική για όλα τα μέλη της.»

cc

 

Advertisements

One thought on “Κινηματογράφο ή φαγητό;

    S For Summer said:
    26/05/2017 στο 12:38

    Πολύ ενδιαφέρον! Και επίσης, με γεια το web design!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s